W dniu 22 lipca 2017 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami. Część przepisów tejże ustawy, dotyczących wskaźnika referencyjnego i informowania o nim konsumenta, weszła w życie z dniem 1 lipca 2018 r.

Nowa ustawa szczegółowo reguluje kwestie dotyczące umów o kredytach hipoteczny. Ustawa ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a także stworzyć przejrzysty, skuteczny oraz konkurencyjny rynek kredytów hipotecznych.

  1. Nowe przepisy o kredytach hipotecznych znacząco ograniczą możliwość zawierania umów o kredyt w walucie obcej. Kredyt hipoteczny może zostać udzielony wyłącznie w walucie lub indeksowany do waluty, w której konsument zyskuje większość swoim dochodów lub posiada większość środków finansowych lub innych aktywów.
  2. Kredyty hipoteczne będą mogły zostać udzielone tylko przez banki i SKOK-i oraz instytucje podlegające nadzorowi KNF.
  3. Pośrednictwem w udzielaniu kredytów będą mogli, zajmować się tylko certyfikowani pośrednicy lub ich agenci. Aby zostać takim pośrednikiem, trzeba zdać egzamin państwowy na pośrednika hipotecznego.
  4. Reklamy kredytu hipotecznego będą musiały być „jednoznaczne rzetelne, zrozumiałe oraz widoczne”.
  5. Wraz z wejściem nowej ustawy wprowadza się zakaz dokonywania sprzedaży wiązanej usług finansowych, w związku z zawarciem umowy o kredyt hipoteczny.
  6. Pośrednicy będą musieli przedstawić informacje niezbędne do porównania kredytów hipotecznych dostępnych na rynku, a także informacje dotyczące ryzyka związanego z rekomendowanym kredytem.
  7. Wprowadza się również obowiązek ustanowienia i stosowania procedur oceny zdolności kredytowej. Nieprawidłowo przeprowadzona ocena tej zdolności nie będzie też dawać kredytodawcy możliwości rozwiązania, odstąpienia lub zmienienia umowy kredytowej.
  8. W przypadku odmowy udzielenia kredytu konsument musi zostać o tym poinformowany oraz kredytodawca musi wyjaśnić na podstawie jakich danych konsument otrzymał odmowę.
  9. W przypadku gdy konsument nie będzie w stanie spłacić zobowiązań, kredytodawca powinien zapewnić mu możliwość restrukturyzacji zadłużenia, jeśli uzasadnia to sytuacja majątkowa konsumenta. Powinien np. zaoferować możliwości czasowego zawieszenia spłaty kredytu, zmianę wysokości rat lub wydłużenie okresu kredytowania.
  10. Gdy konsument będzie się spóźniał ze spłatą rat, kredytodawca ma wezwać go do spłaty, wyznaczając jednak termin nie krótszy niż 14 dni. W wezwaniu tym powinna znaleźć się informacja o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni od otrzymania wezwania.
  11. Konsument będzie miał także prawo odstąpić od umowy kredytu nie podając przyczyny, w terminie 14 dni od zawarcia umowy lub dostarczenia wszystkich jej niezbędnych elementów.

 

 

opracowała Natalia Witek

Dodaj komentarz